DreamMore

ตอนแรก..

 http://do-my-best.exteen.com/20100708/d 

 

 

 

 

...

.. 

 

 

" บวก.. ลบชอบบวกนะ "

...

 

ช่วงเวลาเพียงอึดใจที่รอคำตอบ.. สำหรับลบแล้ว เนิ่นนานราวนิรันดร์..

ลบหลับตาลงบนแผ่นหลังอบอุ่นของบวก..

ภาพความทรงจำเก่าๆ ยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน..

 

...

 

" บวก.. เจ็บเท้าจังเลย "

" ผูกเชือกไม่ดีรึเปล่า.. เดี๋ยวพี่ผูกให้ใหม่ละกัน "

 

" บรื๋อ.. หนาวจัง " (> ___<)

" พันผ้าพันคอดีๆ สิ " ..

และผ้าพันคอของลบก็ถุกจัดการผูกให้กระชับมากขึ้น..

อุ่นจัง.. แหะ แหะ 

 

...

 

 

" ขอบใจนะ.. "

คำตอบสั้นๆ ที่ได้รับมา.. ไม่ได้ต่างจากที่จินตนาการไว้สักเท่าไหร่..

เสียงหัวใจตอนนี้.. ดังขึ้น.. หรือแผ่วเบาลงกันแน่นะ..

 

" อืม " ...

ทำได้เพียงตอบกลับไปเบาๆ ..

ยิ้มให้กับความผิดหวังที่ซ่อนเอาไว้..

 

จบแล้วสินะ..

แต่จะใช้คำว่า "จบ" ก็คงไม่ถูกซะทั้งหมด..

สิ่งที่จบไป คงเป็นเพียงความรู้สึกที่อยากสารภาพคำนั้นออกไป..

 

 

จบซะที่ไหนกัน.. ยังสัมผัสได้ถึงลมหายใจของตัวเอง.. แม้บางเบา

ยังสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผ่นหลังนี้..

 

แม้จะได้รับคำปฏิเสธกลับมา.. แต่ร่างกายก็ไม่ผลักไส..

หรือแสดงท่าทีทักท้วงใดๆ ..

 

ยังไม่จบหรอก.. ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป..

 

 

 

ที่สำคัญ..  รักยังดำเนินต่อไป.. 

 

 

 

* * * * * 

 

กว่าจะมาปิดเรื่องนี้..

เหอ เหอ

ดองไว้นาน น น น เลย..

 

รักของป่าน.. ยังดำเนินต่อไปค่ะ : ]

 

 

 

 

     ป่าน

     Hashimoto, JAPAN

     10.09.04 [ Lazy Saturday ] 

ณ บ้านหลังเล็กบนต้นไม้ใหญ่ ..

 

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งกำลังเฝ้ารอเด็กผู้ชายคนนึง

.. ที่ตัวใหญ่กว่าตัวเองหน่อยเดียวด้วยใจจดใจจ่อ..

 + อ๊ ะ .. มาแล้ว.. (> __<) +

 

" บวก.. วันนี้มีขนมมาฝาก ลบ อีกมั้ย? "

ตะโกนลงไปจากหน้าต่างด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น 

" อืม ..​. จะมีดีมั้ยน้า า า า  ... "

คนตัวโตกว่าแกล้งพูดให้คนตัวเล็กกระวนกระวาย..

" บวกอ่ าา า  ... "  ( -  3 -)

 

" แต่น แต๊น น น  น . . นี่ไง วันนี้เอากล้วยเคลือบช็อกโกแลตมาฝาก.. "

ยื่นขนมให้ หลังจากปีนขึ้นมาบน บ้านต้นไม้ สำเร็จ 

" เย้ ~ บวกของลบน่ารักที่สุดเลย!!! ลบรักบวกที่สุดในโลกเลย!! " 

" จ้า..​ " (^ ^)

 

ลบ กับ บวก เป็นพี่น้องกัน..

แต่กระนั้นก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ

และ ลบ ก็ไม่เคยเรียก บวก ว่า พี่

อาจเป็นเพราะขนาดตัวที่ต่างกันเพียงเล็กน้อย.. 

 

บวกมาเล่นกับลบที่ " บ้านต้นไม้ " ทุกวัน

และการมาพร้อมกับขนมแสนอร่อยนั้น..

ทำให้ลบไม่เคยเหงาเลย..

 

" บวก... คืนนี้มานอนเป็นเพื่อนลบหน่อยสิ..

ช่วงนี้ฝนตกหนัก ลบไม่ชอบเสียงฟ้าร้องเลย.. "

" ... "

 

ช่วงเวลาแห่งการรอคอบคำตอบ.. เนิ่นนานจนกล้วยเคลือบช็อกโกแลตหมด

" บวก.. ยังไม่ได้ตอบเลยนะ " 

" เอ่อ.. อืม.. ก็ได้ "

" เย้ ~ บวกของลบใจดีที่สุดเลยอ่ะ!! "

เจ้าตัวเล็กโผเข้าไปกอดคนที่อยู่ข้างๆ แล้วกระโดดขึ้นลงด้วยความดีใจ

.. หารู้ไม่ว่า.. เจ้าบวกจะตายเอา.. ฮ่า ๆ 

 

คืนนั้น ฝนตกหนักเหมือนทุกวัน

แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ มีนิทานสนุกๆ คอยกลบเสียงคำรามของฟ้า..

" อืม.. นิทานเหรอ.. เรื่องอะไรดีล่ะ..

สุนัขจิ้งจอกกับพวงองุ่นมั้ย? "

" อืม ๆ  ๆ ๆ ๆ เอาสิ ๆ เป็นยังไงเหรอ? "

พูดพร้อมใช้เท้าถูกันขับไล่ความเย็น และถูเผื่อไปยังเท้าของคนข้างๆ 

" หืม.. ไม่เคยได้ยินเหรอ..

ก็ที่พวงองุ่นมันแปลงร่าง แล้วกินสุนัขจิ้งจอกไง.. "

" เอ๋ .... มันมีด้วยเหรอ นิทานแบบนั้นน่ะ.. "

" ไม่มีหรอก.. "

" บวกบ้าที่สุด!! อย่าเล่าอะไรโหดร้ายแบบนั้นได้มั้ย

พวงองุ่นที่ไหนจะกินสุนัขจิ้งจอกได้เล่า.. "

" ฮ่า ๆ ๆๆ ขอโทษ ๆ จะเล่าจริงๆ ล่ะนะ.. "

" เอาจริงๆ นะ.. "  พูดทั้งๆ ที่ยังแก้มป่องเป็นปลาทอง..

 

" เรื่องก็มีอยู่ว่า มีสุนัขจิ้งจอกหิวโหยตัวนึง เดินเข้าไปในไร่องุ่น

เมื่อเห็นพวงองุ่นที่น่าอร่อย ก็พยายามกระโดดงับสุดความสามารถ

แต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่สามารถกระโดดถึงพวงองุ่นได้

สุดท้ายก็พูดออกมาว่า " เชอะ ไม่เห็นจะน่าอร่อยเลย "

แล้วก็เดินจากไป..  แค่นี้แหละ "

" เอ๋ จบแล้วเหรอ.. ไวดีจัง.. "

" อืม.. แค่นี้แหละ รีบนอนดีกว่านะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมารดน้ำต้นไม้แต่เช้าไง "

" อืม นั่นสิเนอะ.. ราตรีสวัสดิ์นะ "

" ราตรีสวัสดิ์ "

ก่อนหลับตาลง.. ลบบรรจงประทับริมฝีปากไว้ที่หน้าผากของบวกอย่างแผ่วเบา..

+​ ขอบคุณมากนะ ที่มานอนเป็นเพื่อนกัน .. +

 

วันแล้ววันเล่า.. ที่ทั้งสองแบ่งปันไออุ่นซึ่งกันและกันในยามค่ำคืน..

อ้อมกอดแสนอบอุ่นที่ได้รับมา..

ทำให้ลบตัดสินใจที่จะบอกความรู้สึกที่เก็บไว้มานาน..

บวกจะตอบกลับมายังไงนะ.. 

 

เช้าวันหนึ่งที่แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามา..

บวกนั่งเล่นกีตาร์อยู่บนเตียงที่ถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีฟ้า..

เช้านี้ดูสดใสเป็นพิเศษ เป็นเพราะเสียงกีตาร์ หรือเสียงหัวใจกันแน่นะ..

 

ลบก้าวขึ้นเตียงไป และนั่งลงกอดบวกเอาไว้จากข้างหลัง..

เสียงกีตาร์แผ่วเบา.. ไพเราะเสียจนหัวใจแทบล่องลอยไป..

 

" บวก.. ลบชอบบวกนะ.. "

 

 

つづく

ติดตามตอนต่อไป..

 

 

 

อืม..  จะเขียนไรต่อดีอ่ะ..

เหวอ เหอ เหอ    แย่ละ..

ไว้จะกลับมาต่อให้ละกันค่ะ

จะมีคนอ่านมั้ยนะ.. อืม..

 

ร้อน.. อาบน้ำดีกว่า

พรุ่งนี้ไม่มีเรียน วู้ว ว

อ่านหนังสือดีกว่าเนอะ!!

(พูดจริงต้องทำให้จริงๆนะ ไอ่ป่าน!!! ) 

 

ไว้เจอกันค่ะ

 

 

 

 

     ป่าน

     Hashimoto, JAPAN

     10.07.08  [11.08] 

จู บ ล า ..

posted on 12 Feb 2010 22:45 by do-my-best in DreamMore
ริมฝีปากของเราสัมผัสกันเนิ่นนาน..
นานเกินกว่าจะคาดเดาได้ว่า เวลาผ่านมานานเท่าไหร่

ลิ้นของเราต่างทำหน้าที่ของมัน
ฉันไม่รู้ว่าลิ้นของฉัน บกพร่องในหน้าที่หรือเปล่า..
รู้เพียงแต่ว่า หากหน้าที่ของลิ้นของเธอคือการทำให้ฉันรู้สึกวาบไหวและต้องการ
ก็ถือว่า มันทำได้ดีเกินหน้าที่..

จูบที่หอมหวานยังคงดำเนินต่อไป..
ฉันคงมีความสุขจนแทบจะลอยล่อง
หากไม่มีความคิดความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา..
จูบที่ยาวนานครั้งนี้.. เป็นการบอกลาของเธอรึเปล่านะ..?
ความคิดนี้ทำร้ายจิตใจฉันเหลือเกิน
น้ำตาแห่งความเสียใจนี้คงไหลรินออกมาแล้ว
หากไม่มีรสจูบของเธอช่วยบรรเทา..

และแล้ว.. ความคิดอันโหดร้ายนั้นก็เกิดขึ้น..
เธอถอนริมฝีปากอย่างช้าๆ
ฉันสัมผัสได้ถึงหยดน้ำเย็นๆ ที่หยดลงบนแก้มของฉัน
น้ำตา.. เธอร้องไห้อย่างนั้นเหรอ..
ร้องไห้ทำไมน่ะ.. เธอร้องทำไม
ฉันได้แต่ตะโกนถามอยู่ในใจ
ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา
มันเหมือนร่างกายนี้ไร้เรี่ยวแรง..
ฉันจะรั้งเธอไว้ได้ยังไง
ในเมื่อแม้แต่การเปล่งเสียงฉันยังไม่สามารถจะทำได้

เธอจะไปไหนน่ะ..
จะจากฉันไปไหน..
ไม่รู้ว่าเธออยากจะตอบฉันรึเปล่า..
แต่ ณ เวลานี้ คำตอบใดๆ ก็คงไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
ไม่ต้องตอบก็ได้ เธอไม่ต้องตอบฉันก็ได้..
ขอแค่อย่าไป.. อยู่ตรงนี้กับฉันเหมือนเดิมได้ไหม..

หายไปแล้ว.. เธอไกลออกไปเกินกว่าสายตาฉันจะมองเห็น


ขอร้อง อย่าไป..




.. ฉันลืมตาขึ้นในห้องที่มืดมิด
ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่..
กว่าจะรู้ว่าน้ำตาตัวเองไหลออกมามากมายขนาดนี้

เป็นอีกวัน.. ที่ตื่นขึ้นมาพร้อมน้ำตา
เมื่อลองทบทวนดูดีๆ
เมื่อคืนนี้.. ก็หลับไปพร้อมกับน้ำตา..


เมื่อไหร่จะยอมเข้าใจสักทีนะ
เธอจากไปนานแล้ว..
และคงไม่มีวันที่จะกลับมา


จูบครั้งสุดท้ายก่อนเราจากกัน..
ไม่รู้ว่าจะต้องฝันถึงมันอีกกี่คืน..



จูบลาครั้งนั้น..
เธอลืมมันไปแล้วรึเปล่านะ..?